Friday, September 20, 2013

რით დაიწყო ქეცბაია vs. ხიზანიშვილი


*****

შარშანდელი სექტემბერი: ბელარუსთან პირველი მატჩი. პირველ ტაიმში ზურაბ ხიზანიშვილი და ალეკო ამისულაშვილი თავიანთ საჯარიმოს მისადგომებთან ათამაშებენ ბურთს, ბელარუსი ფეხბურთელი მოდის წასართმევად და ხიზანიშვილი "ამისულას" აძლევს პასს. ჩვეულებრივი სიტუაციაა, რომელიც თითოეულ თამაშში N რაოდენობით ხდება. 

ქეცბაია გამწარდა და შესვენებაზე გასახდელში უყვირის ხიზანიშვილს: 

- მე რა ვთქვი? გადააგდე!

- სად გადამედგო, ფორვარდი ახლოს იყო და ფიზიკურად ვეღარ გადავაგდები წინ! 

- აუტში გადააგდე! სადმე გადააგე! 

- მე გადამგდები არა ვარ, ფეხბურთელი ვარ!   მხოლოდ გადამგდებები თუ გჭირდება მოიყვანე საიდანმე!

- აა, შენ ფეხბურთელი ხარ? 

- რა არა ვარ???

სიტუაცია დაიძაბა, თუმცა ერთ წუთში მიწყნარდა. 






*****


ერთი თვის შემდეგ: საქართველოს ნაკრებმა ფინეთში 1:1 ითამაშა. ჩვენები იგებდნენ, ორიოდე წუთში ფინელებს კაცი გაუგდეს და ყველაფერი იქით მიდიოდა, რომ ნაკრები 3 ქულას აიღებდა. რამდენიმე წუთში ზურა ხიზანიშვილი შეცდა, ნუკრი რევიშვილმა კი ახლო კუთხე ვერ დაფარა და ანგარიში გათანაბრდა. მატჩი 1:1 დასრულდა, ოღონდ საგულისხმო ის მოხდა, რომ ნაკრებმა, რომელიც 11/10-ზე თამაშობდა, თავდამსხმელის გარეშე დაასრულა მატჩი - თემურ ქეცბაიამ ჯერ კიდევ 55-ე წუთზე გაიყვანა ფორვარდი ... 

ფინეთიდან ნაკრები ვილნიუსში ჩაფრინდა და იქიდან ბელარუსში გასამართ თამაშზე ავტობუსით გაემგზავრა. მგზავრობა 7 (!) საათს გაგრძელდა, რადგან საზღვარზე არ უშვებდნენ. ფედერაციის მაღალჩინოსნები იქ არ იყვნენ. მწვრთნელებსა და ფეხბურთელებს ბენზინგასამართ სადგურზე მოუწიათ ჭამა. 

ბელარუსთან ნაკრებმა 0:1 წააგო. გოლი ხიზანიშვილის შეცდომის გამო გავიდა. 

ხიზანიშვილი - ქეცბაია მატჩის შემდეგ: 

- ჩემი ბრალი იყო გოლი და არანაირად არ ვიმართლებ თავს. სხვა რამეზე მინდა ვილაპარაკოთ. 

- რაზე? 

- პატრონი გვჭირდება. ასეთ რამეს, რაც მგზავრობისას შეგვემთხვა, არცერთ ნაკრებს არ უკეთებენ. დავჯდეთ ფეხბურთელები, მწვრთნელები და ფედერაციის ხელმძღვანელები. ერთად ვისაუბროთ, რომ ასეთი რამ აღარ განმეორდეს. 

- შენ რა ბურთი რომ ვერ ამოიტანა, ფედერაციას აბრალებ? 

- თემურ, აგერ 10 წამის წინ გითხარი, რომ გოლი ჩემი ბრალია და არავის არაფერს არ ვაბრალებ. 

- ჰო, აბა რა გინდა თქვი. 

- დავჯდეთ და ვილაპარაკოთ, რომ ასეთ დროს ფედერაციამ ნაკრები არ უნდა მიატოვოს. აბა, ჩვენთან ერთად ყოფილიყვნენ 7 საათი სადღაც გაჭედილები, როგორია? 

- აა, შენ თბილისდან გირეკავენ ვიღაც-ვიღაცები და გეუბნებიან, ამ ფედერაციას ძირი გამოუთხარეო. და შენც იმას შვრები. 

- "ჩაშვებას" მაბრალებ? ... 

სიტუაცია ძალიან დაიძაბა, ალეკო ამისულაშვილი და კიდევ რამოდენიმე ფეხბურთელი ჩაერია, თორემ საქმე ხელის გარტყმამდე მივიდოდა. 





*****


ორი კვირის წინ: საქართველო - საფრანგეთი. ქეცბაია ხიზანიშვილს არ ათამაშებს და მიზეზს უხსნის: 

- ყვითელი გაქვს და კიდევ რომ მიიღო ფინეთთან გამოტოვებ. 

- მადლობა, რომ ამიხსენი. 

მათ შორის კომუნიკაცია არ არსებობდა. ქეცბაია და ხიზანიშვილი ცუდ ურთიერთობაში იყვნენ ერთმანეთთან ჯერ კიდევ შარშანდელიდან მოყოლებული და ზურას გაუხარდა, რომ მწვრთნელმა აუხსნა უთამაშებლობის მიზეზი. 


*****

9 დღის წინ: საქართველო - ფინეთი. ქეცბაია სასტარტო შემადგენლობას აცხადებს. ხიზანიშვილი შემადგენლობაში კვლავ არაა, თუმცა ამჯერად არაფერს ეუბნება. ფეხბურთელი გრძნობს, რომ ზედმეტია და ავტობუსში არ ადის. რამდენიმე დღის შემდეგ კი ნაკრებიდან წასვლაზე აკეთებს განცხადებას. 

ხუტა წულეისკირი   

Tuesday, September 17, 2013

არა ფეხბურთითა ხოლო ...

დღეს 12 წელი გავიდა სოფელ ჩარდახში მომხდარი ავტოავარიიდან, 
სადაც დავით ყიფიანი გარდაიცვალა 



იგი ჩემი უსაყვარლეს ფეხბურთელი იყო. და არა მარტო ჩემი. დავით ყიფიანი კარიერის პირველ წლებშივე იქცა ერთგვარ სახალხო ფეხბურთელად და ამავე დროს, ფეხბურთთან გურმანული, ეტალონური დამოკიდებულების ერთგვარ საზომადაც. 

წესით, ასე არ უნდა მომხდარიყო. წესით, ”ხალხის სიხარული” მასკულტურის ერთგვარი პროდუქტი უნდა იყოს. იყოს ხალხისავე მსგავსი და მისი ცხოვრების წესი, ისევე როგორც ყოველდღიური ცხოვრება, ხელისგულზე უნდა ედოს საზოგადოებას. 

არ მოხდა ყიფიანის შემთხვევაში ასე: იგი იყო და წლების განმავლობაში რჩებოდა ხალხის უპირველეს სიხარულად, მაგრამ იმავე დროს, არც საკუთარ თავს, არც სხვებს არ აძლევდა უფლებას, მინებებოდნენ ფამილარობას, წაეშალათ დისტანცია ერთმანეთს შორის, ჩაცუცქულნი, როგორც თბილისურ ბირჟაზე, დამსხდარიყვნენ საზოგადოების ხელისგულზე და ისე ერჩიათ საფეხბურთო საქმეები. 

ვერც მარტო ფეხბურთითა და ფეხბურთის გარშემო მჩქეფარე ვნებებით გამოკვებავდი ამ კაცს: ეგრევე, მინდორზევე, ზედ ეტყობოდა, რომ დავით ყიფიანი ცოტა უფრო მეტი იყო, ვიდრე  თუნდაც საქართველოში ყველაზე დაფასებული ფეხბურთელი. 

ზოგი ამას ”დიპლომიანი იურისტობით” ხსნიდა, ზოგიც - ინგლისური ენის ცოდნით. ვერც ერთი, ვერც მეორე ვერ მიანიჭებს ადამიანს ისეთ პიროვნულ ხიბლს, როგორსაც დავით ყიფიანი ატარებდა და როგორ გგონიათ, მარტო დიპლომიანი იურისტობითა და ინგლისური ენის ცოდნით მოხიბლავდა ეს მართლა იშვიათი ყალიბის ფეხბურთელი ერთდროულად ვთქვათ, ვერისბაღელ ”ბელადოსა” და მავან ლონდონელ ჟურნალისტს?! 

არა! ვერა! რადგან აქ უფრო შინაგან ინტელექტთან უნდა გვქონდეს საქმე, ალბათ მაინც ზეგარდმო ნიჭთან, როცა ადამიანს აკვნიდანვე დაჰყვება თან რაღაც განსაკუთრებული აურა, რომლის მეშვეობითაც იშვიათ გავლენას ახდენს გარშემო მყოფებზე. 

ასეთი ადამიანები განსაკუთრებულად რაფინირებულნი არიან, ამავე დროს, საოცრად რთულებიც და თუმცა კი ძალიან ხშირად არ ესმით მათი, მათთან მიმართებაში გარკვეულ ზღვარს ვერავინ გადავა, ვერავინ ჰკადრებს იმას, რაც სხვას, ნებისმიერს შეიძლება ჰკადრონ და ასეთებს ვერც ბოლომდე შეუთამამდები. 

ამიტომაა, სასაცილოა ხოლმე ზოგიერთი მისი კარგი ნაცნობი ”დათოსათან ძაან, ძაან ახლო ყოფნას” რომ იჩემებს. 

ცოტა, მაგრამ მინახავს ასეთი (ყიფიანისთანა) კაცები და როგორ გაორებულ გრძნობასაც უნდა ტოვებდნენ ისინი, მათთან ათქვეფას ვერაფრით შეძლებ. ისინი მიგიშვებენ, მაგრამ მხოლოდ გარკვეულ დისტანციამდე. 

მათდა სამწუხაროდ, ეს თავადვე, ცხოვრების ბოლომდე ტანჯავთ და ყიფიანიც ასეთი იყო, ისიც იტანჯებოდა, მანაც სხვა მისნაირებივით განვლო ”ცხოვრება, როგორც ორმაგი ხაფანგი”. 

ასეთი ადამიანები იბადებიან და ძალიან მალე, დამოკლეს მახვილივით თავზემოთ ეკიდებათ საკუთარი გამორჩეულობის შეგრძნება. ასეთებს ვერ დააწყნარებ. ვერ დააწყნარებ ვერც ერთ შემთხვევაში: იყოს გნებავთ პრეზიდენტი, გნებავთ მწირი ვინმე. ნებისმიერ დროსა და ადგილას, რა საქმესაც არ უნდა ადგნენ, ერთი ფიქრი და ჭია ღრღნით: არის კი ეს საკეთებელი ის, რისთვისაც მე ვარ მოწოდებული?! 

უაღრესად რთული მომენტია და ალბათ ასიდან ას შემთხვევაში ვერ პოულობენ ვერც პასუხს, ვერც თავის თავს, მერე გარბიან და ... როგორც წესი, არც არაფერი გამოსდით: ძნელია, ამოძვრე საკუთარი ტყავიდან. ძნელია გაექცე საკუთარ თავსა და ბედისწერასაც გველის პერანგივით ვერაფრით მოიცვლი.


ღმერთს მადლი, მოვასწარი და რამოდენიმეჯერ მომიწია ჩემი ბიჭობის საყვარელ ფეხბურთელთან შეხვედრა. საუბარიც. პრესკონფერენციაზე კითხვების დასმაც, მისი პასუხის მოსმენაც. რაღაცნაირი, არტისტული კაცი იყო. რაც გინდა უბრალო კითხვა დაესვათ, არაფრით გასცემდა მხოლოდ ფეხბურთის ჩარჩოებში მოქცეულ პასუხს. გამოურევდა რუსულს და გაგრძნობინებდა, რომ რუსულ განათლებასთან წილნაყარი იყო. შემოგხედავდა ყურადღებით და უნდა გეფიქრა, შენში ჟურნალისტს კი არა, პიროვნებას ებრძოდა. გამოურევდა იუმორს და რაკიღა გამოსდიოდა, უნდა მიხვედრილიყავი, საკუთარ გონებამახვილობასაც გაჩვენებდა. გელაპარაკებოდა ფეხბურთზე და უნდა გაგეგო, რომ მარტო ფეხბურთი ჩირადაც არ მიაჩნდა.   

სხვა კაცი იყო მეთქი. მინდორზე დაახლოებით სამ მეთხედს აკონტროლებდა. მინდვრის მიღმა - ცოტა მეტს. ახლა ვფიქრობ, თავად უფრო მეტად იყო სნობიზმისკენ მიდრეკილი, თუ უფრო ის ხალხი, ვისაც მერე ყიფიანის ახლობლობით თავი მოჰქონდათ? როგორც უნდა ყოფილიყო, მასზეც ახდენდნენ გავლენას და თავად ხომ ასხვაფერებდა და ასხვაფერებდა სხვებს. 

მან მოახერხა და ბოლო ამოსუნთქვამდე ლეგენდის რანგში იცხოვრა. ისეთი კაცის რანგში, რომელსაც ყველა იცნობს და არ იცნობს არავინ. თითქოს ხალხის თვალწინაა, ”საზოგადოების ხელისგულზე”, მაგრამ კაციშვილმა არ იცის, რა უნდა, რას ფიქრობს, როგორ ხასიათზეა ... 

ბოლო ამოსუნთქვამდე მარტოსულად, ამოუცნობად დარჩა და თუნდაც ამის გამო იყო ლეგენდა. 

ასეთები ყოველდღიურობისათვის ვერ იბადენიან. და თუკი ყოველდღიურობა შთანთქავთ, აუცილებდა უნდა შეუქმნათ სატყუარა. მას უნდა სჯეროდეს, რომ სწორედ იქ, იმ ადგილას და იმ დროს იქმნება ეპოქა, სადაც თავად უდგება დგომა და შრომა და თუკი გაჩერდა ეს სატყუარა, თუკი წამითაც არ იტივტივა მან, მორჩა: ის მიდის. 

საქართველოს ნაკრებში მწვრთნელად მოსულიდანაც ბევრს ელოდა ხალხი, მაგრამ შეიძლება ითქვას, რომ არ დასცალდა თუ არ დააცალეს. ეროვნულ ნაკრებში მის სამწვრთნელო მოღვაწეობას ერთი კაცის მოღვაწეობა არანაირად არ ერქვა: ხან მაკონტროლებელი ჰყავდა, ხანაც სკაუატი იყო, სულ ბოლოს დუეტში ამუშავეს, საბოლოოდ კი ისე გამოვიდა, ნაკრების მწვრთნელის პოსტიდან ალბათ მაინც დამარცხებული, იტალიელებთან საშინაო ფრის, პოლონელებთან გაჯახუნებული კარისა და სომხებთან დღემდე სარეკორდოდ მოგებული მატჩის ამარა წავიდა. 

თავად ხომ ექნებოდა დაუკმაყოფილებლობის გრძობა და რომ ვუყურებ, ხალხშიც ბევრი ფიქრობს, რომ ყიფიანს ბოლომდე არ აცალეს - ნაკრებში, რა თქმა უნდა. ამას წინათ ბატონი ბადრი ბეგალიშვილმა ისიც მითხრა, ყიფიანისეული ნაკრები მაინც ყველას სჯობდა, ეროვნულის ყველაზე უკეთესი მწვრთნელი ალბათ მაინც დათო იყოო ... 

შესაძლებელია ესეც, მაგრამ, მომკალით და, გინდაც ფინალურ ეტაპზე გაეყვანა ჩვენი ნაკრები, დავით ყიფიანს ვერასოდეს ჩავთვლიდი მარტო საფეხბურთო მწვრთნელად. ჩემი აზრია და ეგებ, ბევრმაც გაიზიაროს, მისთვის საფეხბურთო მწვრთნელობა უფრო იმით იყო მისაღები, რომ მწვრთნელები ერქვათ კრუიფს, ბეკენბაუერს, კაპელოს, ტრაპატონის, თორემ მოუგებდა თუ ვერ მოუგებდა მოლდოვას, ეს ვერანაირად ვერ იქნებოდა დავით ყიფიანის მენტალიტეტისა და მოთხოვნილების საზომი. მას მასშტაბი და ავტორიტეტებთან ყოფნა სჭირდებოდა და თანაც ისე, როგორც მინდორზე, თამაშისას, მთელის სამ მეოთხედზე მაინც - ამას ეძებდა. 

ეძებდა მაგრამ ვერსად ნახა: ვერც ფეხბურთში, ვერც მის გარეთ, ვერც თბილისში, ვერც იაროსლავლში, ვერც ქუთაისში და რაღა გასაკვირია, რომ ვერც ეროვნულ ნაკრებში. 

საკუთარ თავთან ბრძოლა, რომ ძალასა და ნერვებს აცლიდა, ზედ ეტყობოდა. მერე ყოველდღიურობის ფერხულში ჩაბმული ენთებოდა, თავს ვეღარ იკავებდა - ხან მავალ თანამსაჯს მისცებდა მუჯლუგუნს, ხანაც მავან უზრდელ მაყურებელს აჰყვებოდა ლანძღვაში. 

ამ დროს დავით ყიფიანის შინაგან ინტელექტს ეძინა, ამ დროს მასში ჩვეულებრივი კაცური ბუნება იღვიძებდა და ... 

მერე იჯდა და ფიქრობდა. ფიქრობდა იმაზე, რომ ძალიან, ძალიან ცოტას ესმოდა მისი. 

რამდენჯერმე შევხვდი. საუბარიც მოვახერხე, კითხვის დასმაც და მისი პასუხის მოსმენაც. ბუნებრივია, საქმიდან გამომდინარე, რამდენჯერმე რაღაც დავუწერე კიდეც. ერთხელაც ძალიან პატარა ”იჯდა და ფიქრობდა ...” გამომტყუა და როგორც მისმა მეგობარმა მითხრა, მაშინ უთქვამს: როცა მაგას წერდა, ჩემს ტყავში იჯდაო ... 

მართალი იყო - ისე მოხდა, ათიანში მოვარტყი ... ეს იმიტომ, რომ მაშინ მივხვდი პირველად, ის არ იყო მარტო ფეხბურთით მოარსებე კაცი. მაძიებელი, ორმაგზოდიაქონიანი, ორი ოჯახის მქონე, ორდაბადებისდღიანი და საერთოდ, ორპოლუსიანი კაცი იყო. 

ამიტომ ექცა ცხოვრებაც ორმაგ ხაფანგად. ცხოვრება, რომელიც იცხოვრა ”არა ფეხბურთითა ხოლო ...”. 


კონსტანტინე გოგიშვილი
”მთავარი გაზეთი სპორტი”
2004 წლის 28 ივლისი

Monday, September 9, 2013

მონოლოგიადა

ფეხბურთელების უმრავლესობას ერთი უცნაური კომპლექსი ჭირს. მიაჩნიათ, რომ მათ ხალხი ვერ იტანს. 

ძნელი სათქმელია, საიდან მოვიდა ეს კომპლექსი. რამდენი გოლიც უნდა გაიტანოს მოთამაშემ, რამდენჯერაც უნდა დაეხმაროს გაჭირვებულს, რამდენჯერაც უნდა მოინახულოს ვთქვათ, მზრუნველობამოკლებულ ბავშვთა სახლის აღსაზრდელები, შეგრძნება იმისა, რომ ყველგან, ყოველთვის ერთ კაცს მაინც ეზიზღები, არასოდეს სტოვებს. 

საშუალო-სტატისტიკურ გულშემატკივარსაც თავის "ტვირთი" აქვს - მან საბოლოო დაიჯერა, რომ ფეხბურთი ქრომირებულ "ასტონ მარტინებზე" მეოცნებე უპასუხისმგებლო ყმაწვილებით გაივსო. რასაკვირველია, არცერთ მათგანს მოსწონს ჟურნალისტი, მსაჯი, მწვრთნელი, ჩინოსანი ... 

ბუნებრივია, ამათაც საკუთარი გადასახედი აქვთ და მოდავეს გაღმა ედავებიან - შენ რომ თამაშობ, იმაზე უკეთ ვწერ, ვუსტვენ, ვწვრთნი, ვმენეჯერობო ... 

ტიპიური სიმართლის პოლარიზაციაა ანუ ყველას რომ საკუთარი სიმართლე გააჩნია და ყველა თავისებურად მართალია, იქა ვართ. 

შესაბამისად, დიალოგის მაგიერ უსასრულო მონოლოგებს ვისმენთ - ერთისას, ორისას, სამისას, ასისას ... 

საქმეც შესაბამისად გამოდის - ერთის, ორის, სამის, ასის, მაგრამ არა ყველასი. 

ყველასი არ და ვერ გამოვა - ჩვენ ერთად საქმის კეთება არ ვიცით. 

მგონია, რომ აზრის, იდეის პრობლემა გვაქვს. არ ვარგა ჩვენი საფეხბურთო ცნობიერება. 
და კიდევ: ისე მგონია, არც ერთმანეთის წარმატება გვიხარია მაინც და მაინც ... 

ამ მხრივ, თემურ ქეცბაია ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითია. 

მრჩება შთაბეჭდილება, ქართული საფეხბურთო საზოგადოების მნიშნველოვანი ნაწილი პირადპირ "კარტოჟნიკის" აზარტით ელოდება, როდის წაიკრავს ფეხს საბოლოოდ ქეცბაიას ფორმაციის ნაკრები და შესაბამისად, როდის მოინელებს კიდევ ერთ მანამდე წარმატებულ კაცს "ქართული ელექტროსკამი". 

გულშემატკივარი თავის მოლოდინსა და ემოციაში რადიკალია და მისი პოზიცია გასაგებია, მაგრამ სამწუხარო ისაა, ქეცბაიას აშკარა მოწინააღმეგეები ფეხბურთელებსა და სპეციალისტებს შორისაც არ აკლია. 



თან დასაწყისიდანვე - როგორ თუ დაცვით ფეხბურთს ათამაშებს ნაკრებსო. 

რაო ნაკრები "gangnam style" ტემპშია მომართული და ქეცბაია აპეურებს უჭერს თუ?! 

მერე სამწვრთნელო-სანაკრებო რეკორდი იყო, შედეგი კომპრომატად ვერ გამოდგებოდა და ცალკეულ მოთამაშეთა ადვოკატობა გვექცა მოდად - ამას, ამას და ამას რატომ არ იწვევს, ვინ ჰყავს მაგაზე უკეთესიო. 

არადა, გულზე ხელის დადებით ვთქვათ, თუკი "ბასაზე" ვინმეს გაურბენია, იმათგან მხოლოდ "ამბარცუმა" არ მიუწვევია ნაკრებში ახლანდელ მწვრთნელს - სხვა საკითხია, ვინ მოეწონა და ვინ არა, ვინ ათამაშა და ვინ სინჯებით დააკმაყოფილა მხოლოდ. 

კონფლიქტებმაც დაღმა ფარცხეს - ქეცბაიას ხისტმა ხასიათმა ხელი არ შეუწყო გოგუას, ყენიას, იაშვილის, კობიაშვილის მეტნაკლებად პრობლემური საკითხების მოგვარებას და გარკვეული უკმარისობისა და გაურკვევლობის გრძნობა, განსაკუთრებით ვეტერანი ფეხბურთელების შემთხვევაში, დღემდე მოგვყვება.   

ახალგაზრდა და საშუალო ასაკის ფეხბურთელებს რაც შეეხება, მათი პრობლემა ქეცბაიაზე მეტად არაპროფესიონალიზმია - პროფესიონალი აქა-იქ და ხამუშ-ხამუშ კი არა, კარიერის პირველიდან ბოლო წუთამდე უნდა იყოს, "მთვარის შუქზე ეშმაკთან "ტანცები" როგორც წესი ისჯება ხოლმე ... 

მწვრთნელს უკვე ორჯერ მაინც მოუწია დანის პირზე გავლა. არ ვიცი რა განაპირობებს ამას - შრომისა და აზროვნების ნაყოფია თუ უბრალოდ იღბალი (როგორც თემურის მოწინააღმდეგის ბანაკი ამტკიცებს), მაგრამ სულ ხდება ხოლმე რაღაც ისეთი, კრიტიკოსებს რომ მიაჩუმებს. 

მე თუ მკითხვათ, მისი, როგორც მწვრთნელის სიმართლეც ეს არის და რაც შეეხება საფრანგეთთან მატჩის შემდეგ ქართულ სოციალურ ქსელებში გაჟღერებულ პოზიციას - ფრე ფეხბურთელებმა გაახერხეს, თორემ მწვრთნელის ხელი ადრინდელივით არც ამჯერად ეტყობოდა ნაკრებსო ... ღიმილს იწვევს და უნებურად ახალკაცი-უმცროსის დროინდელი აღმასკომის ერთ სხდომას მახსენებს: "დინამოს" ამჟამინდელი მენეჯერის გიორგი ტყავაძის სიტყვას ფედერაციის პრეზიდენმა "მაშ მტყუანისო" რომ მოაყოლა ... 

ხდება ხოლმე - მავანის მოქმედებასა და პოზიციას დაგინებით თუ უპასუხებ, თორემ სხვა "მოძრაობას ვერ გააკეთებ". 

ვერ დავაბრალებ საფრანგეთთან ფრეს მხოლოდ ფეხბურთელებს - მათდამი პატივისცემისდა მიუხედავად, არა ვარ მათ შესაძლებლობებზე ასე მაღალი წარმოდგენისა და იმიტომ! 

კრიტიკას განშტოებები გააჩნია. მათგან ერთ-ერთი და ცოტა მოულოდნელი იმის მცდელობაა, თემურ ქეცბაიას "საერთო-სახალხო ბიძის" ტვირთი აჰკიდონ - უწუნებენ სლენგს, დიქციას, დეკლამაციას, სინტაქსს, მორფოლოგიას, ლექსიკას, ფრაზეოლოგიას, ქცევის და ლაპარაკის მანერას ... 

გეგონებათ სპარტაკ ბაღაშვილის როლები უნდა გაარემიქსოს ... 

პირადად მე მსგავსი დაყენებული ტემბრი და მორალური საქციელი საბჭოთა "ვრემიიდან" მახსოვს და კიდევ "იუთუბის" იმ სიუჟეტებიდან სახალხო კორეიდან რომ შეგვაპარებენ ხოლმე. 

კი, ჰო, დიახ - თემურ ქეცბაია სხვაა და კირილოვი ან ლევიტანი სხვა, მაგრამ ევროპის ჩემპიონ დელასს ხომ ესმოდა? 

ერთ ინგლისურ სტატიაში "ნიუკასლზე", კენი დალგლიშზე, ჟინოლაზე, ბერდსლიზე, ფერდინანდზე, კლარკზე დაწერეს. 

და ქეცბაიაზეც ... 

ეგო ბნელში ვარსკვლავად ციმციმებდა, პრაგმატულმა კენიმ "კონფერანსიეების" გუნდი რომ დაშალაო. 

არადა დალგლიშის გამო არ იყო სარეკლამო ბანერი რომ გაიფინა წიხლქვეშ? 

იმავე სტატიაში იმ ინცინდენტს უსიამოვნოდ იხსენებს და ამბობს, რომ ხდება ხოლმე ისეთი რამ, რაც წარსულში გინდა დატოვო და მასზე არასოდეს ილაპარაკო. 

იმ პატარა ბიჭებს კი, არჩილ არველაძის სიტყვებით რომ ვთქვა, ეროვნულ ნაკრებს მუღამი რომ დაუჭირეს და მის ფონზე ყველა სხვა გუნდი ფილარმონიის მერე სოფლის კლუბში გამოსვლასავით ეხამუშებათ, ქეცბაიასთან ბუღრაობას, კარიერაზე ჰკითხონ, უჯობთ ... 

ჰკითხონ, რატომ დაარქვეს მელოტი როი "real 'Roy of the Rovers' stuff-დან" - გაერთიანებულ სამეფოში ასეთ რამეს მხოლოდ იმ ადამიანებზე ამბობენ, რომლის სიტყვაც და საქციელიც ხარისხის ნიშანია. 

"ახლანდელი ქეცბაიას" სურათისთვის კი "oldest, wiser ketsbaia" მიუწერიათ ... 

რათა? რათა?? რათა???

ვითომ საქართველოში მეტად ესმით ბურთის და კაცის ვიდრე ინგლისში? 

პასუხი ასე ჟღერს - "ტოტენჰემი!" - ადრეც და ახლაც ... 

ქეცბაიამ კი საფრანგეთთან ფრე ითამაშა. 

კონსტანტინე გოგიშვილი


Friday, September 6, 2013

სუფრაზე და ნასუფრალზე

შოთა არველაძემ ამასწინათ ინტერვიუში თქვა, საქართველოს ნაკრების მწვრთნელობა მინისტრობაზე რთულია და თქვენი ჭირიმე, მაგაზე საერთოდ არ ვფიქრობო. ამ სიტყვებში ბევრი რამ არის დამაფიქრებელი და არა მგონია, არველაძეს ჰაერზე ესროლა სიტყვები. საერთოდ, შოთა ”ისე რა” არაფერს ამბობს - მის გადაკრულ სიტყვაშიც დაიჭერ რაღაცას. 

მან თავის საფეხბურთო კარიერა ჭკვიანურად წარმართა და იცის, რომ ნაკრებში ახლა ჩამოსვლა ყულფში თავის გაყოფაა. თითქმის დარწმუნებული ვარ, ის როდესმე აუცილებლად გახდება ნაკრების თავკაცი, მაგრამ ეს მაშინ, როცა შეიგრძნობს, რომ წარმატება მიღწევადი იქნება. უახლოეს მომავალში კი თუნდა იმიტომ არ ჩამოვა, რომ არავის აალაპარაკებს - ”აი, რეზიმ გაუშანსა, მაყუთი აშოვნინა თავის ძმას”-ო. 

მას არასოდეს დასცდენია რადიკალური აუგი თემურ ქეცბაიას მუშაობაზე და ეს მიუხედავათ იმისა, რომ ქეცბაია მისი მეგობარი არაა. მაშ, რაზე მიანიშნა? რატომ არის ნაკრების მწვრთნელობა მინისტრობაზე რთული? 

ხელფასი? იცოცხლეთ, ძალიან ბევრია; ფანებისგან წნეხი? თითქმის არანაირი. სხვა ქვეყნებში 4 მატჩის ზედიზედ წაგებაზე გაცილებით მეტი იქნებოდა; ჟურნალისტებისგან ზეწოლა? ორი-სამი გამონაკლისის გარდა ყველა პირში შესციცინებს, ან ”სატოპკე” კითხვებს უსმავს. აქ 0-1 წაგებაზე კი არა, უჰრინმა 0-5 რომ წააგო და პრესკონფერენციაზე ერთი ბოდიშიც კი არ დასცდენია, ერთი თვითკრიტიკული სიტყვაც რომ არ უთქვამს, მავანმა ჟურნალისტებმა (რომლებიც ერთხელაც კი არავის უნახავს სტადიონზე ”ფეშენ მატჩების” გარდა) ტაშით (!) გააცილეს. 

მაშ რატომ? წნეხის გარეშე მომუშავე კაცისთვის რატომ უნდა იყოს ნაკრების მწვრთნელობა მინისტრობაზე რთული? რჩება ერთი რამ - ფეხბურთელებთან მუშაობა. ერთის მხრივ, თავს დავდებთ, რომ ამ ფორმაციის ნაკრებში ერთ სკანდალისტს და ამრევსაც ვერ ნახავთ. მგონი, ზედმეტად ”ბუნჩულა” ნაკრებია, ფეხბურთელები ერთმანეთთან ნორმალურად არიან, ოღონდ არ მეგობრობენ. თუ მეგობრობენ, 2-კაციანი, 3-კაციანი ცალკე ჯგუფებია. 

მე არ მახსოვს, რომელიმე ფეხბურთელი თანაგუნდელს პრესაში, ან ტელევიზიაში საუბრისას გამოქომაგებოდა. საკუთარ ტყავს არავინ დახევს. კარგად მახსოვს, ზურაბ ხიზანიშვილს ნოდარ ახალკაცსა და კლაუს ტოპმიოლერთან კონფლიქტი რომ ჰქონდა და ნაკრებიდან წავიდა, მომდევნო მატჩისთვის ერთ-ერთ ვარჯიშზე მალხაზ ასათიანი, კახა კალაძე და ლევან ცქიტიშვილი თათბირობდნენ, მივიდეთ და ვუთხრათ უფროსობას, რომ ”ხიზანა” დააბრუნონო. დააბრუნეს. უფრო სწორად, დააბრუნებინეს. 



დღეს არა. არც გოგიტა გოგუას შემთხვევაში მომხდარა, არც დავით სირაძის და არც - ლევან ყენიასი. გოგუას ფეხბურთელებთან არ მოსვლია კონფლიქტი, მწვრთნელთან მოუვიდა და ფეხბურთელებს მედიატორის როლი უნდა ეთამაშათ. გოგუა იმ დროს ნაკრებისთვის საჭირო კაცი იყო, რუსეთის მეორე ლიგაში როდი თამაშობდა ... რა შედეგი მივიღეთ? გაიხსენეთ. ეს კონფლიქტი მოხდა ხორვატიასთან მატჩიდან მეორე დღეს, იქიდან მოყოლებული კი ნაკრებმა ზედიზედ მიაყოლა წაგებები. ახლაც იგივე შემთხვევაა ყენიასთან დაკავშირებით. კარგად ვიცით, რომ ლევანმა გადაამლაშა და არ ვამართლებთ (ისევე როგორც არც გოგუას ვამართლებთ). ყენია ყველაზე უფრო ქორწილის ამბავში ჩაიჭრა - მას ახლა ძალიანაც უნდა ნაკრებში თამაში, მაგრამ იმ კონკრეტულ მომენტში ეს არ მოინდომა და ბევრი გაანაწყენა. ყენია, რომელიც ზოგჯერ ერთ კვირაში 3 სხვადასხვა ნაკრებში თამაშობდა, უცებ გახდა ანტიგმირი. 

შემდეგ გადაამლაშა ქეცბაიამაც: სულ ტყუილად ამბობს, როგორც ფეხბურთელიც არ მაკმაყოფილებსო ... კოჭმონგრეული აკმაყოფილებდა და ახლა აღარ? ძალიანაც რომ გვინდოდეს, ვერ დავუჯერებთ. ეთქვა გულახდილად, რომ კონფლიქტის გამო არ იძახებს. საერთოდ, ქეცბაია და დიპლომატია ისე შორი-შორსაა, როგორც გრენლანდია და ბანანი. 

მოკლედ, კონფლიქტია, რომელშიც ფეხბურთელები არ (იმედია, ჯერჯერობით) ერევიან. უარესები მომხდარა სხვა ნაკრებებში, მაგრამ კომპრომისი გამოუძებნიათ, ვინმეს შეურიგებია A და B. 

გვერწმუნეთ, ნორმალურ მწვრთნელს ურჩევნია, ვინმე შეეკამათოს, თავისი აზრი გამოთქვას, თუნდაც მოკრძალებული რჩევა მისცეს, მწვრთნელობა მოედანზე იკისროს. თუმცა, დღეს ნაკრებში ასეთი სიტუაციაა - შენი გულისთვის თავს არავინ შეიწუხებს. არაა ლიდერთა ჯგუფი, რომელთა სიტყვას სხვა წონა ექნება.

საშინელი სენი ქარტულ ფეხბურთში: სათქმელს სუფრაზე არავინ ამბობს, შემდეგ უკვე ნასუფრალზე, კი ბატონო, ორატორები ხდებიან. 

ტოპმიოლერი ნაკრებში მუშაობდა? აუჰ, ესაა ვინცაა, ამან ”ლევერკუზენი” ჩემპიონთა ლიგის ფინალში გაიყვანა. გაუშვეს? ეს ფეხებზემკიდია, ზარმაცი.

კუპერი ნაკრებში მუშაობდა? ბიჭოოოს, კაცმა ”ვალენსია” ორჯერ გაიყვანა ჩემპიონთა ლიგის ფინალში და ”მალიორკა” არაფრისგან გუნდი გახადა, სუპერია. ნახეთ რა პატივი დაგვდო, სად ჩამოვიდა. გაუშვეს? ვერაფერი ”ტრენერია”, ფეხბურთელებს ვერ ცნობდა. 

წავა ქეცბაია და მერე ნახეთ ამა თუ იმ ფეხბურთელების ინტერვიუები ... მერე ნახეთ, რაც ცუდი კაცი გახდება თემური. ნასუფრალზე ყველა ორატორია. 


ბაქარი სანაია

ბლოგის facebook მისამართია 

Geofootball 

Thursday, August 22, 2013

სტადიონზე გინების გარეშე



- შემაგინეს ერასტიჩ.
- სად? როგორ? - თვალები დაკარკლა ერასტიჩმა.
- იქ გორში. ხო იცი რა ხალხია?!
- გორელებმა ტო?
- არა უფრო ისინი იყვენენ "პერევლის" გადაღმიდან. კოკაიამ გამომიგზავნე ასიანი. "ფეროს" წარწერიანი თეთრი მაისურები ეცვათ.
-  ოხ მაგათი ... ხო იცი შენ თავს არავის დავაჩაგვრინებ.
- რა ვქნათ ერასტიჩ?
- გორში რა უნდოდათ ტო?
- აზრზე არ ვარ. წინა კვირას ჩემი ძმა კოკაიას სახლიკაცს ეხიპიშა ჩვენთან ლოჟაში. გულში ჩარჩა ალბათ და....
- ოხ მე მაგათი ...
- რა ვქანთ ერასტიჩ? ნეხვატკაში დამტოვეს... დაცვაც გაუგზავნე გააჩუმე-თქო მაგრამ ხო იცი ჩვენი ზურიკელას ამბავი ... ვერ ქაჩავს რა ...
- ჩერეზ დომენტი უნდა ვიჩალიჩოთ ... რიჟაც გვერდზე დაგვიდგება უეჭველი. არ დაგვიდგებიან და ...
- ვ სმილსე?
- კაროჩე უნდა ავკრძალოთ ეს გინებები, რა პონტია ტო?
- ხო ეგაა რა.
- აგერ მე შენ და შახოვი ვიტყვით, რომ გინება ბეზპრიდელია და რიჟაც და დომენტიც იასნა გვერდზე დაგვიდგებიან.
- თუ მაინც შეიგინეს?
- თუ მაინც შეიგინეს და სტადიონი დავაჯარიმოთ.
- აზრიანია, თორემ ცოტა ხანში ზესტაფონში წასვლა მიწევს და ხო აზრზე ხარ იქ რა მოხდება ერასტიჩ. არ ჩახვალ და ჩაიფახაო, ჩახვალ და ...
- ხოდა ეგაა. დომენტასაც დაევასება იდეა. მაგათთვისსაც შემოსავალია. რიჟას ამბებიც ხომ იცი ევასება კრეაწივი.
- შენ რომ არა რა ეშველებოდა "დინამოს" და ჩვენ ფეხბურთს ერასტიჩ?
- ბიჭო მე სარატოვში დავაყენე პალაჟენია და ჩვენ ფეხბურთს ვერ მივხედავ?!
- ზნაჩიტ ფეხბურთზე გინება მოსული აღარ იქნება.
- იასნა. ფეხბურთზე ვინმე შეიგინება სტადიონი უნდა დაჯარიმდეს. როგორც წეატრშია რა. მიდი უყურე დიდი დიდი ტაში დაუკარი და წადი რა ... სტადიონზე გინება დასტოინი არაა რა.
-  ასიანი ხარ ერასტიჩ ...პროსტა ერთი პონტია, გულში გინებას რა ვუყოთ.
- ცოტა მაცალე ტო, მაგისთვისაც მოვიფქრებ რამეს. რა ყველაფერი ერთად გინდათ, რა ხალხი ხართ ?
- ჯიგარი ხარ ერასტიჩ!

ვაჰიდ ჰალილჰოჯიჩი